Kinderen

Ik heb er eentje, een zoon. Vijf jaar is hij inmiddels

Dagelijks ervaar ik hiervan de vreugde. Het stoer doen, maar ook de behoefte aan genegenheid, heerlijk!

En met kinderen kun je lachen. Zo wordt op een gegeven moment de TV aangezet. Er is een Duitstalige tekenfilm op.

"Zal ik kindernet voor je opzetten?" "

"Nee hoor, dat hoeft niet, ik kan wel tegen een beetje Duits."

Of deze.

Zoonlief staat zichzelf voor het douchen eens goed te bekijken.

"Nou pap, ik krijg al aardig grote borsten!"

"Uh, jongen, alleen vrouwen en meisjes krijgen borsten. Jij niet."

"Maar waarom heb jij ze dan wel pap?"....(stilte) "Pappa, waarom heb jij ze dan wel?".... "Pappa?"

Toch maar eens aan de lijn gaan doen geloof ik...

"Pappa, wanneer ga je nu naar Engeland?"

"Volgende week lieverd"

"Neem je dan ook wat voor me mee?"

"Tuurlijk"

"Wat ga je daar eigenlijk doen?"

"Naar een soort school"

"Moet je dan mensen weer vertellen hoe ze met de kompoeter moeten werken?"

"Nee, deze keer niet. Nu hoef ik alleen te luisteren"

"Oh, dan heb jij ook eens een paar lekkere rustige dagjes."